ในความรัก  อาจมีความหลงใหลเจือปนอยู่  แต่ในความหลงใหล...อาจไม่มีความรักเจือปนอยู่ในนั้นเลยก็ได้ 

ในวันที่ คนสองคน เริ่มต้นจูงมือกันเดินทาง
แบบทดสอบยังมีไม่มาก
รั้วอุปสรรคยังไม่ขวางกั้น
การเดินด้วยกัน แล้วชวนกันร้องเพลงรัก จึงยังเป็นเรื่องโรแมนติก
ใครเห็นก็อิจฉา
โน่นก็ท้องฟ้า...นั่นก็ดอกไม้
ต่างหลงใหลในความงาม
และต่างอ่อนไหวในสัมผัสที่จับจูง
เวลาเป็นคำตอบที่ดีของหลายเรื่องราว
สิ่งใดจะมีค่าแท้จริง มิใช่เพียงฉาบฉวย และมิใช่เพียงการคิดไปเอง
เขาบอกว่าให้รอคอยเวลาผ่านไปจนเนิ่นนานมากพอ
เวลาคือบทพิสูจน์ เป็นเครื่องทดสอบ ที่ผลลัพธ์มักไม่ผิดพลาด
ในความรัก...
เมื่อเวลาผ่านไป รั้วอุปสรรคเริ่มมีมาขวางกั้น
เริ่มมีวันแบบว่า ฉันคิดไปทาง เธอคิดไปทาง
เธอไม่ยอมง้อ และฉันไม่ยอมหายงอน
เริ่มมีเพลงที่อยากร้องคนละเพลง
และเริ่มมีที่ที่อยากจะไปคนละที่
ในวันเช่นนี้ ที่ความหลงใหลในกันและกันเริ่มจางลง
คำถามสำคัญคือคำถามที่ว่าแล้วเรารู้สึกยังไงต่อกัน
หนทางชีวิตยังอีกยาวไกล
เวลาจะให้คำตอบกับเราเองว่า
ในหนทางที่ห่างไกลจากจุดเริ่มต้นมามากแล้วนั้น
คน2คนจะยังเต็มใจเดินจูงมือกันอยู่ไหม
ถ้ายังรู้สึกว่ามืออีกมือที่สัมผัสกัน
เป็นสายใยที่  อบอุ่น ไม่ใช่เชือกที่  อึดอัด
ก็แน่ใจได้ว่าระหว่างเราไม่ใช่เพียงหลงใหล
...แต่คือรักแท้จริง...